Συνεχίζοντας ο κ. Γεωργούδης αναφέρει τα εξής:

Η ελεύθερη διακίνηση των αγροτικών προϊόντων σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης είναι το αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Μέσω αυτής προϊόντα από όλες τις χώρες της γης μπορούν να βρίσκονται στο τραπέζι μας καθώς οι μεγάλες εφοδιαστικές αλυσίδες έχουν τη δυνατότητα να μας τα προμηθεύουν σε ανταγωνιστικές τιμές ή με κατάλληλη προβολή και με αποτέλεσμα να εκτοπίζονται τα τοπικά προϊόντα.

Εν τούτοις οι τοπικές κοινωνίες αντιλαμβάνονται  πλέον πως η εκτόπιση των τοπικών προϊόντων από τα ράφια των καταστημάτων και η υποκατάστασή τους με εισαγόμενα, πολλές φορές φθηνότερα, δεν έχει ως τελικό αποτέλεσμα πραγματικό οικονομικό όφελος για τους καταναλωτές. Η σημαντική υποχώρηση ή και εξαφάνιση της εγχώριας πρωτογενούς παραγωγής έχει καταστροφικές συνέπειες σε πλήθος επαγγελμάτων με συνέπεια το σύνολο τελικά να γίνεται φτωχότερο.  Η κατάσταση αυτή προκύπτει από τον πολλαπλασιαστικό χαρακτήρα της σύγχρονης γεωργίας και κτηνοτροφίας που δημιουργεί πολλαπλάσια έσοδα σε πολλούς κλάδους για κάθε Ευρώ που εισπράττει ο γεωργός ή κτηνοτρόφος. Αυτό σημαίνει πως για κάθε Ευρώ που χάνεται από τον παραγωγό 3,0 έως 3,5 Ευρώ χάνονται από την τοπική ή την εθνική οικονομία.

Έτσι, αρχίζοντας από τις πιο αναπτυγμένες οικονομικά χώρες που γνώρισαν πρώτες αυτές τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, διαμορφώθηκε και προβάλλεται διαρκώς και περισσότερο για τα προϊόντα διατροφής η υποχρεωτική αναγραφή της χώρας προέλευσης του περιεχομένου της συσκευασίας, αρχίζοντας από τα φυτικά όπως το ελαιόλαδο, συνεχίζοντας με το κρέας  και καταλήγοντας στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Οι αναπτυγμένες εξαγωγικές χώρες, όπου υπάγεται φυσικά και η ΕΕ στο σύνολό της, θέλουν και εξυπηρετούνται από την παγκοσμιοποίηση εφόσον πρόκειται για τις εξαγωγές τους, επιδιώκουν όμως την προστασία της τοπικής τους οικονομίας με το μέσο αυτό, δηλαδή την ικανοποίηση να γίνεται σεβαστή η απαίτηση του καταναλωτή να γνωρίζει τη προέλευση και τις ιδιότητες του προϊόντος που βρίσκεται στο τραπέζι του.

Σε ορισμένες χώρες μάλιστα και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ το κίνημα αυτό έχει οδηγηθεί σε ακόμη πιο ακραίες καταστάσεις. Έχουν δημιουργηθεί ισχυρές ομάδες καταναλωτών οι οποίες δεσμεύονται να καταναλίσκουν αποκλειστικά εγχώρια εθνικά και σε πολλές περιπτώσεις τοπικά προϊόντα.

Η διεκδίκηση λοιπόν από τους Έλληνες κτηνοτρόφους της αναγραφής στις συσκευασίες των γαλακτοκομικών προϊόντων της προέλευσης των συστατικών τους δεν είναι ένα αναχρονιστικό αίτημα που έρχεται σε αντίθεση με τη λειτουργία της παγκοσμιοποίησης. Είναι αίτημα απόλυτα σύγχρονο με το οποίο οι τοπικές κοινωνίες ακολουθούν τους κανόνες του ανταγωνισμού ρίχνοντας βαρύτητα στην ανάγκη για ενημέρωση των καταναλωτών πριν την τελική απόφαση της αγοράς ενός προϊόντος.

Είναι προφανές πως οι μεγάλες αλυσίδες λιανικής και οι εξαγωγικές χώρες δεν στηρίζουν την αναγραφή της χώρας προέλευσης, όταν πρόκειται για τις χώρες προορισμού των προϊόντων  που διακινούν. Όταν όμως οι τοπικές οικονομίες και οι παραγωγοί, παράλληλα με την αναγραφή της προέλευσης, διαθέτουν στην αγορά προϊόντα υψηλής ποιότητας σε ανταγωνιστικές τιμές, τότε θα έχουν κάνει τα σπουδαιότερα βήματα για να κερδίσουν όχι απλά μια μάχη αλλά και τον πόλεμο. Πίσω από όλα αυτά όμως δεν βρίσκεται μόνον η στήριξη και η θέληση του μεμονωμένου παραγωγού, πρέπει να βρίσκονται και σύγχρονες αποτελεσματικές συνεταιριστικές οργανώσεις που αποτελούν τη βάση της παραγωγής σε όλες τις αναπτυγμένες γεωργικά και κτηνοτροφικά χώρες.